با سلام
مدتی بود که با همت مسئولین امر آب گوارای زاینده رود ذائقه مردم بافق را شیرین کرده بود و هر دفعه که از این نعمت استفاده میکردیم در حق تمام کسانی که در ثمر رسیدن این امر یاری رسانده بودن دعا میکردیم تا اینکه از چند روز قبل مزه آب دوباره عوض شد و دل نگران شدیم که نکند آب زاینده رود خشک شده باشد. پیگیر مسئله شدم و فهمیدم که خدارا شکر زاینده رود زاینده است و با این مقدار آبی که به بافق داده قرار نیست خشک شود پس مشکل کجاست؟
جالب است بدانید که خط لوله ایی که قراراست چند هزار نفر را سیراب کند طبق قانون هنوز در اختیار پیمانکار است . چند روز قبل در اثر فشار بالای آب !!!!!!!! خط لوله در محدوده رودخونه شور میشکند و تازه پیمانکار میفهمد که قطعه جایگزین ندارد و به کارخانه سازنده سفارش قطعه میدهد و طبق خبرهای موثق دیروز این قطعه بدست پیمانکار رسیده و فکر میکنم با خوشبیانه ترین زمان تا چند روز دیگر خط انتقال به حالت اولیه بر نخواهد گشت و ما باید همچنان از آب شور خودمون نوش جان کنیم.
سوال اساسی اینجاست که چرا باید هرچند مدت شاهد اینگونه مسائل شویم و مردم را دچار شک و تردید کنیم که نکند دوباره باید قمقمه بدست بطرف آهنشهر برویم و برای چند لیتر آب شیرین چشم به دستگاه آب شیرین کن سنگ آهن داشته باشیم.
آیا تشخیص نیاز خطی به این مهمی انقدر مشکل است که تا اتفاقی نیفتاده کسی به خود زحمت نمیدهد برایش آینده نگری کند و حداقل چند صد متر لوله و تعدادی قطعه مورد نیاز در انبار نگهدارد. من تمامی مسئولین امر را مبرا از تعمد میدانم ولی مردم حق دارند از مسئولین امر سوال کنند که تا کی باید چوب بی تجربگی و سهل انگاری بعضی هارا بخورند.
یکی از دوستان به مزاح میگفت: تا چند سال قبل وزارت نیرو هر چند وقت یکبار برق را قطع میکردتا مردم قدر نعمت بدانند و به روح مخترعش فاتحه بخوانند. شاید این مسئله الان درباره آب تداعی کننده همان سیاست وزارت نیرو باشد.
به هرحال امیدوارم مسئولین همانطور که همت کردند و آب را به بافق رساندن با در نظر گرفتن اینکه ذائقه مردم بافق عوض شده و آب شور دیگر نمیتواند ذائقه شان را سیراب کند ترتیبی باندیشند تا هر چه زودتر این مشکل برطرف شده و منبعد از این شاهد چنین مشکلی نباشیم. با امید آنروز
تا بعد... رخصت
